zondag 15 september 2013

Applaus


Het voordeel van een grote (internationale) conferentie die wat langer duurt, is dat er ruimte komt in het programma voor een slotceremonie. Op ons eigen congres, dat maar twee dagen duurt, is het afsluitend moment beperkt tot een drink. Een groot deel van het publiek is dan al naar huis en de blijvers zitten niet te wachten op een laatste speech.

Erg is dat niet. Op een IFLA-congres is een slotceremonie een verplicht nummertje, met een voorstelling van de volgende locatie en de aankondiging van de plaats waar het congres over twee jaar zal plaatsvinden, een woordje van de voorzitter en - als het wat goed georganiseerd is - een emotionele afsluiter met vlaggenzwaaiende kindjes. Of zoiets.

Op Informatie aan Zee is daar dus geen tijd voor. Om één reden is dat bijzonder jammer: het is ook een unieke gelegenheid om de vrijwilligers in de kijker te zetten. Op het World Library and Information Congress zijn dat er ruim honderd, bij ons een flink dozijn. Hun inzet is er niet minder om en voor het welslagen van de organisatie zijn ze onmisbaar. Ik weet ook wel: de voorzitter noemt hen altijd in het dankwoord aan het begin van de conferentie. Dat is toch niet hetzelfde. Aan het einde besef je beter dat ze verschil maken. Op het IFLA-congres krijgen de vrijwilligers tijdens de slotceremonie altijd een warm en enthousiast applaus. In Oostende ontbrak dat. Ik heb het gemist: Wiebke Barbier, Els Bervoets, Luc De Munck, Katrien Deroo, Goedele Noppe, Carlijn Postma, Inge Priem, Mieke Raeymaekers, Birgit Reynders, William Symons, Jana Van Camp, Lieselotte Verhalle en An Verstraeten hebben het zeker verdiend!