dinsdag 16 oktober 2012

iPads in de klas

Het voorbije weekend belandde ik met mijn dochter eerder toevallig op het Lucernacollege in Antwerpen. Voor een inwoner van het Antwerpse suburbia een kleine cultuurshock: slecht onderhouden straten zonder fietspaden, op straat een 'divers' publiek, het college weggestopt achter en boven een grote, ietwat rommelige, handelszaak. Des te opmerkelijker dat de school net begonnen was met een iPad-klas. Een jonge lerares-met-hoofddoek gaf in perfect Nederlands toelichting. De cursussen, niet alle maar een achttal, waren door de leerkrachten zelf in hun vrije tijd aangepast voor de iPad. Beeldmateriaal, links naar internet en Wikipedia, een ingebouwd woordenboek en oefeningen met onmiddellijke feedback voor de leerlingen. Al waren die laatste niet allemaal klaar geraakt. Het bleek toch een heel karwei om de leerstof om te zetten. Maar opeens was mijn dochter wel vol interesse voor Frans. Het toestel wordt aangeschaft door de leerlingen. Wie voor de iPad-klas kiest, hoeft zich voor die cursussen alvast geen boeken meer aan te schaffen. Een besparing in geld en gewicht, aldus de school.

Als ik het multiculturele karakter van school en omgeving wat benadruk, komt dat allicht door het contrast. Ik had het eerder al eens terloops over een gesprek met leerkrachten, vijftigers en onvervalste autochtonen (mogen we deze term nog gebruiken?). Via Facebook communiceren met hun leerlingen vonden ze maar niets. In een later gesprek zou blijken dat ze ook hun bedenkingen hadden bij digitaal lezen. Mijn pleidooi voor de mogelijkheden van e-readers, kon hen niet overtuigen. Dat het - op z'n minst in theorie - mogelijk is om nota's of verwijzingen te delen, leek hen weinig meerwaarde te bieden. Nochtans is dat vaak de manier waarop het werkt: een boek dat verwijst naar een ander, een naam die valt in een biografie, een recensie die een verband legt. Zo surf je van het ene boek naar het andere en misschien blijft het niet bij boeken.

Verrassend dat dit experiment juist hier opgezet wordt, en niet in de 'elitecolleges' van suburbia, waar de kans dat de vaders toch al rondlopen met een tablet zoveel groter is. En vreemd ook dat geen uitgeverij op deze kar springt. Het is nochtans een ideale gelegenheid om een voorsprong te nemen op de concurrentie.

Of het voor de kinderen veel verschil maakt, is moeilijk in te schatten. Er loeren allicht andere gevaren om de hoek, in de plaats van een overbelaste rug: voortdurende afleiding allicht en overdreven surfgedrag. Maar daar staat tegenover: de manier waarop zij leren, met die iPad, is de manier waarop ik werk. En is dat niet een opdracht van ons onderwijsstelsel: onze kinderen voorbereiden op later?