vrijdag 2 september 2011

Het gewicht van schoolboeken


’s Avonds, na de eerste schooldag, legt zoonlief, eerste jaar secundair onderwijs, zijn boeken klaar voor de volgende dag. De stapel is indrukwekkend. Veel te omvangrijk, en vooral veel te zwaar, om mee te nemen. Na wat overleg, beslis je dan maar om de atlas niet mee te laten nemen en uit de leerwerkboeken het eerste hoofdstuk te scheuren.  Als er de dag nadien nog boterhammen, drinken en wat schrijfgerief bij moeten, weegt de boekentas nog altijd meer dan je aanvaardbaar vindt. Zaterdag op zoek naar een goede fietstas dus, zodat de rug ontlast wordt.

Die leerwerkboeken zijn overigens een interessante uitvinding van de educatieve uitgevers. Ze bieden immers de garantie dat de leerlingen zich zowel het werkschrift als het leerboek elk jaar opnieuw aanschaffen. Beide zijn immers geïntegreerd en een boek waarin geschreven is, kan je niet meer opnieuw verhuren of verkopen. Of het aan het volume en het gewicht van de te gebruiken boeken iets verandert, valt overigens te betwijfelen.

Op de ochtend dat zoon zijn last op zijn rug hijst, lees je in de krant over een school die haar leerlingen verplicht met een kleine laptop, een netbook?, naar school te komen. In de krant wordt gediscussieerd over pro’s en contra’s die focussen op ict-vaardigheden en kostprijs. Je leest nergens of de leerlingen nu alle oefeningen elektronisch maken, of woordenlijsten en leerlingenboeken op de laptop staan. Het is onwaarschijnlijk dat deze secundaire school de sprong naar het e-book al gemaakt heeft. De laptop is allicht gewoon extra gewicht dat ook nog in die schooltas mag.