dinsdag 17 mei 2011

Poetsvrouwen

Op Neveneffecten, een studietweedaagse van Locus, sprak antropologe Ruth Soenen over gemeenschapsvorming. Een grote term voor iets - zo bleek - waar we vaak al mee bezig zijn. En dat in onverwachte hoekjes schuilt. Poestvrouwen kunnen een belangrijke schakel zijn, beweerde Soenen. Ze staan midden in de lokale gemeenschap, vaak meer dan de bibliothecaris of de directeur van het gemeenschapscentrum. Ze horen reacties van gebruikers die anders vaak onder de radar blijven. Hun impact op het leven in en rond de bib mag je niet onderschatten.

Het is een typisch verhaal van een studiedag. Zo een dat je graag gelooft, maar wat moet je ermee? En wordt er niet meer van gemaakt dan het eigenlijk is?

Maar dan...

Op een dag trek je met een bende kinderen naar een zwembad in een vreemde stad. Een groot zwembad met een wildwaterbaan. De ideale locatie voor een verjaardagsfeestje: eerst het water in, daarna de pannenkoeken.

Als je aankomt, zie je meteen de borden hangen: strikte kledingsvoorschriften: geen shorts met ritsen, zakken of pijpen onder de knie. De instructies zijn duidelijk. En aangezien het een vreemde stad is, zijn we er niet op voorbereid. Eén van de kinderen blijkt niet in orde met het reglement. Met de redder - 'bewaker' is een term die spontaan in me opwelt, maar goed, met de redder dus - valt niet te spotten. Wijdbeens in de deuropening, fluitje in de mond, staat hij klaar. Hij kijkt alsof hij het wel prettig zou vinden als je je kwaad maakt. Agressietraining heeft hij niet nodig. Hij weet wel hoe je agressieve bezoekers aanpakt.

Je houdt je dus maar in en vraagt beleefd wat je dan wel doen moet. Een rit naar huis om een zwembroek te halen, helpt het hele feestje om zeep. Alle kinderen zitten al in het water trouwens, alleen die ene niet. Gelukkig zijn er zwembroeken te koop aan de kassa. Daar is het aanschuiven. Het kind, al onder de douche geweest, staat te verkleumen.

Een poetsvrouw heeft het allemaal gadegeslagen. Ze wenkt. De zwembroeken blijken niet alleen te koop, maar, ook wel te leen, zij het via de achterdeur. 'Veel ruzie, niet goed', zegt ze terwijl het kind past.

Wat later is het echt feest. En als het uiteindelijk toch een mooie dag geworden is, hebben we dat in grote mate te danken aan een poetsvrouw die de reglementen soepel interpreteert en oog heeft voor 'haar' gemeenschap.
Published with Blogger-droid v1.6.9